Sappada

De Wikipedia
Va a: navegá, truvá
Chest artícol a l'è scricc in Lumbàrt Orientàl, ortograféa unificàda Lombard oriental

Cuurdinàde geogràfiche: 46° 34' N 12° 41' E

Sappada
Coats of arms of None.svg
Sappada panorama.jpg
Italy location map.svg
Stàto Itàlia
Regiù Vèneto
Pruvincia Belluno
Cuurdinàde 12°41′07″ E
46°34′03″ N
Abitàncc 1 322 ab.
Superfìce 62,8 km²
Densità 21 ab/km²
Altèsa 1 217 m s.l.m.
Frasiù
Cima Sappada, Cretta, Puiche, Ecche, Soravia, Kratten, Fontana, Hoffe, Cottern, Mühlbach, Bach (sede del cümü), Pill, Palù, Granvilla, Lerpa
Cümü tacàcc Forni Avoltri (UD), Prato Carnico (UD), Santo Stefano di Cadore, Vigo di Cadore
CAP IT-32047
Còdes ISTAT 025052
Prefìs tel. 0435
Sit uficiàl del cümü

Sappada (en vèneto: Sapada; Plodn endèl dialèt todèsch locàl; Pladen en todèsch; Sapade 'n furlà) l'è 'n cümü italià, de la regiù del Vèneto, en Pruvìncia de Belluno. El g'ha presapóch 1.355 abitàncc, 'na superfìce de 62 km² e 'na densità de 22 ab./km². El cunfìna coi cümü de Forni Avoltri (UD), Prato Carnico (UD), Santo Stefano di Cadore, Vigo di Cadore. Sappada el se tróa a 'na altèsa de 1.245 méter söl leèl del mar sö la pónta nord-orientàl de le Dulumìcc, 'ntra 'l cadóre e la Càrnia, al cunfì 'ntra 'l Vèneto, 'l Friuli-Venesia Giulia e la Carìnsia (Austria). L'è 'na stasiù türìstica famùza tat per le vacànse estìve come per chèle 'nvernài.

El paés el se svelöpa en diresiù est – ovest per töta la àl streersàda del fiom Piave, che 'l nas pròpe endèl teretóre del cümü a 1.800 méter de quòta a le fàlde del mut Peralba.

Endèn referèndum tignìt ai 9 e 10 de mars del 2008, la popolasiù de Sappada la s'è manifestàda 'n favùr de la propòsta de pasà sóta la aministrasiù del la regiù Friuli-Venesia Giulia, endèla pruvincia de Udine.

Lèngua todèsca[Mudifega | mudìfica 'l sorgènt]

Sappada l'è 'n ìzola linguìstega todescòfona, 'ndoe s'pàrla ü todèsch de la famèa pùstero carinsiàna compàgn de chèl che s'pàrla a Sauris e chèsta parlàda l'è tütelàda da la lège 482/99. [1]


Riferimèncc[Mudifega | mudìfica 'l sorgènt]

  1. Marcato C., 2012, Il Plurilinguismo, Editori Laterza, Bari, pag 118.